Διάφορα

Εκδηλώσεις με τίτλο «Πιο κοντά στη ρίζα της ζωής μας» στο Μοναστηράκι

Πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκαν και φέτος οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις «Πιο κοντά στη ρίζα της ζωής μας» που διοργανώνονται στο πλαίσιο εορτασμού της Ζωοδόχου Πηγής στο Μοναστηράκι από τον  Μορφωτικό & Πολιτιστικό Σύλλογο Μοναστηρακίου.

Ο πρόεδρος του Μορφωτικού & Πολιτιστικού Συλλόγου Μοναστηρακίου Δράμας και του Κέντρου Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ανατολικής Μακεδονίας κ. Ιωάννης Παπουτσής στο πλαίσιο των εκδηλώσεων πραγματοποίησε ομιλία με θέμα «Η διαγενεαλογική μάθηση για τους πόρους και πόλους της κληρονομιάς μας»

Την εκδήλωση παρακολούθησαν ο πρόεδρος του Πολιτιστικού οργανισμού του Δήμου Δράμας Ανέστης Τερζής, ο Αντιδήμαρχος Νίκος Ηλιάδης, ο Θεματικός Αντιπεριφερειάρχης Χρήστος Λιθηρόπουλος όπως και κάτοικοι αλλά και αιρετοί από την περιοχή του Μοναστηρακίου και όχι μόνο. Χαιρετισμό απηύθυνε ο Σάββας Δημητριάδης, Msc Διοίκηση  Πολιτιστικών Οργανισμών, Υπεύθυνος προγραμμάτων Σχολικών Δραστηριοτήτων ΔΙΠΕ Δράμας (Πολιτιστικών Θεμάτων, Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας)

Στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων συμμετείχαν  Ο Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Μοναστηρακίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Τεμένους Παρανεστίου «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ», Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φωτολίβους, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρόπολης και  ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κατσικά Ιωαννίνων.

Τι υπογραμμίζει ο Γιάννης Παπουτσής, Πρόεδρος του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Μοναστηρακίου Δράμας για τις εκδηλώσεις

«Το Μοναστηράκι, το χωριό μας,  πανηγυρίζει κάθε χρόνο την Παρασκευή της Διακαινησίμου.

Γιορτάζει την Παναγία του, τη Ζωοδόχο Πηγή μας.

Η παράδοση θέλει την αυθεντική εικόνα της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας του Παγγαίου να «φεύγει» απ’ τη σπηλιά μας, της Ζωοδόχου Πηγής, από κορυφή βουνού σε κορυφή με προστατευτικές φωτιές γύρω της, για να μην την καταπατήσουν, την καταστρέψουν οι Τούρκοι.

Η εικόνα εκείνη όμως μας άφησε πίσω τα δάκρυά της ως αγιασμό.

Μας κατέστησε υπεύθυνους να γιορτάζουμε τη Ζωοδόχο Πηγή.

Πολλές είναι οι μαρτυρίες -γραπτές και προφορικές- που μας λένε ότι παλαιότερα  την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής γινόταν μεγάλο πανηγύρι στο Μοναστηράκι μια και πουθενά αλλού, στη γύρω περιοχή, δεν γιόρταζαν τη μέρα αυτή, συγκεντρώνονταν πολύς κόσμος για να προσκυνήσει αλλά και να διασκεδάσει.

Πολλά λέγονται όχι μόνο για την εμφάνιση της Παναγίας σε ντόπιους και ξένους αλλά και για τα θαύματά της. Είναι εξάλλου πασίγνωστοι «οι θρύλοι και η ιστορία του σπηλαίου στο γραφικό Μοναστηράκι»Η παλαιότερη εκδοχή θέλει τους Τρανίψιους ή Τρανίψες να λατρεύουν ως σύμβολο της ανεξάντλητης δημιουργικής δύναμης της Μητέρας Γαίας(Γης) ή της θεάς Δήμητρας (Μήτρως ή μπάμπω Μήτρας) …».

Πρωτύτερα γινόταν εκδηλώσεις απλού πανηγυρικού χαρακτήρα που κατέληγαν σε πάνδημο γλέντι, αυτό ούτως ή άλλως συνεχίζεται και δεν χάθηκε το πνεύμα και ο χαρακτήρας των εκδηλώσεων και του γλεντιού όπως παραδοσιακά γίνεται στα ελληνικά πανηγύρια.

Περάσαμε όμως από την αυτοοργάνωση και τον αυτοσχεδιασμό στις φολκλορικές εκδηλώσεις μιας άλλης εποχής χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, στην οργάνωση και στον σχεδιασμό χωρίς να καταργούμε τις αυτόνομες, αυτοδύναμες λειτουργίες και εκφράσεις στο ευρύτερο ηθικό, σεβάσμιο, αξιακό πλαίσιο της κοινότητας.

Συναισθανόμενοι γι’ αυτό την ευθύνη της συνέχειας δημιουργήσαμε και οικοδομούμε τον πολιτιστικό θεσμό «ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ», που εμπνευστήκαμε απ’ το στίχο του Σεφέρη, κάνοντάς τον σημαία μας, ταυτίζοντας τη ρίζα με την τοπική ιστορική και πολιτιστική μας παράδοση και κληρονομιά.

Στους ΑΡΑΠΗΔΕΣ του 1992, στο Μοναστηράκι γνώρισα τον κ. Λευτέρη Δρανδάκη, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Λυκείου των Ελληνίδων Αθηνών, ο οποίος αμέσως μετά από λίγες μέρες, στις 16 Ιανουαρίου 1992 «έβαλε» τις λύρες και τους νταϊρέδες Μοναστηρακίου και τις γκάιντες και τους νταχαρέδες της Καλής Βρύσης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στις 10 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, οι ΑΡΑΠΗΔΕΣ Μοναστηρακίου, βρίσκονται μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με ότι αυτό συνεπάγεται, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Χάρη στον Λευτέρη Δρανδάκη, που δέχθηκε τη μετάκλησή μου, το Λύκειο των Ελληνίδων της Αθήνας έδωσε παράσταση το 1995, στη  Ζωοδόχο Πηγή στο Μοναστηράκι. Η εμπέδωση της εμπιστοσύνης, που αναπτύχθηκε έφθασε στο αποκορύφωμά της, όταν με δική του παρέμβαση οι Αράπηδες του Μοναστηρακίου και της Νικήσιανης, τα Μπαμπούγερα της Καλής Βρύσης και τα Καρναβάλια Σοχού, ήταν οι προπομποί στη Σπείρα, που εμπνεύσθηκε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, στην κορυφαία ελληνική πολιτιστική εκδήλωση, την Τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, στις 29 Αυγούστου 2004.

Από το 1995 λοιπόν και δώθε οικοδομούμε τον πολιτιστικό μας θεσμό «ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ», που εμπνευστήκαμε από το στίχο του Γ. Σεφέρη και ταυτίσαμε τη ρίζα με την πλούσια ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, και που συνίσταται σε θεματικές μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις, στις οποίες συμμετέχουν τα παραδοσιακά  χορευτικά συγκροτήματα του Συλλόγου μας, καθώς και Συλλόγων της Ελλάδας και του εξωτερικού, με στόχο την προβολή της λαϊκής-παραδοσιακής, μουσικοχορευτικής μας κληρονομιάς.

Το κύρος και το υψηλό επίπεδο αυτών των εκδηλώσεων είναι πασίδηλα.

Είκοσι ένα χρόνια πέρασαν αισίως από την καθιέρωσή του.

H διοργάνωση των θεματικών αυτών μουσικοχορευτικών  εκδηλώσεων από  το  Σύλλογό μας, έχει αποκτήσει εκείνο το απαραίτητο κύρος και το υψηλό επίπεδο – και εξαιτίας της εφευρετικότητάς τους – για να μας κατατάσσουν στην πρωτοπορία της νέας δημιουργίας, που πάντα βασίζεται στην πλούσια λαϊκή μας παράδοση, τον τοπικό μας πολιτισμό.

Αναπτύξαμε, φωτίσαμε, αναλύσαμε και παρουσιάσαμε πολλά θεματικά πεδία έως τώρα, αλλά η παράδοσή μας  είναι τόσο πλούσια  και το εύρος της τόσο πλατύ, για να βολευτούμε μόνο σ’ αυτά που έγιναν.

Το θέμα του 2018 που επιλέξαμε για να διαπραγματευτούμε την Παρασκευή 13 Απριλίου είναι: «Η διαγενεαλογική μάθηση για τους πόρους και πόλους της κληρονομιάς μας», που θέλουμε, επιδιώκουμε και προσδοκούμε να αφήσει αυτοδιοικητικό και πολιτιστικό αποτύπωμα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο και επειδή πιστεύουμε πως η παιδεία και ο πολιτισμός είναι έννοιες απόλυτα συνυφασμένες, και βέβαια νοούνται ως αδιαίρετες και αλληλοεξαρτώμενες. Η μία απαραίτητη προϋπόθεση της άλλης και οργανικό στοιχείο της συνέχειας και αδιάλειπτης φροντίδας και επιμέλειας της άλλης, δηλαδή η ενδελέχειά της.

Μέσα από τη μυητική διαδικασία της εκπαίδευσης και την καταλυτική επίδραση της συμμετοχής στις κοινές εμπειρίες, στις προσδοκίες, στους φόβους της κοινωνίας, καθίστανται κοινά, και έτσι αναδεικνύεται η ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα στο παγκόσμιο πολυπολιτισμικό στερέωμα.

Ταυτόχρονα όμως έτσι ανοίγονται δίαυλοι επικοινωνίας και κατανόησης με βάση τις οικουμενικές αξίες.

Η παιδεία και ο πολιτισμός, λοιπόν, αποτελούν αγαθά, που η επίδρασή τους δεν περιορίζεται σε όσους τα «καταναλώνουν», αλλά τα οφέλη τους διαχέονται, εξακτινώνονται και δρουν πολλαπλασιαστικά στο κοινωνικό σύνολο.

Συνιστούν συνεπώς «κεφάλαιο», όχι μόνο χάρη στις άυλες αξίες που ενσωματώνουν, αλλά και λόγω της ευρύτερης αναπτυξιακής τους διάστασης.

Η επιλογή μας αυτή πιστεύουμε πως ενδιαφέρει για να διερευνηθούν οι μυητικές κυρίως μεταβιβάσεις στις επερχόμενες γενιές, επειδή έχουν αλλάξει οι τοπικές ενασχολήσεις καθώς η σύνδεση με τη γη και τα κοπάδια είναι μια μακρινή ανάμνηση.

Τα βιώματα χαλαρώνουν, οι μνήμες ξεθωριάζουν και τίθεται ευθέως το ερώτημα: πώς επιτελείται η συνέχεια; Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την εκπαιδευτική τεχνογνωσία στην προσέγγισή μας αυτή για τη διαγενεαλογική μυητική διεργασία και μάθηση.

Πώς δηλαδή επιτυγχάνεται η «Σκυταλοδρομία των Γενεών» στην Πολιτισμική Κοινότητα, ως γενέτειρα και ταυτοτική κοιτίδα;  Η οποία ως φορέας των ηθών και των εθίμων της αναπαράγει τους συλλογικούς μύθους της, τη συλλογική μνήμη και πολλές φορές σημαντικά ιστορικά γεγονότα με τοπική, πανελλαδική ακόμη και διεθνή εμβέλεια.

Υφέρπει λοιπόν ένα τεράστιο πρόβλημα και πηγάζει μια αδήριτη ανάγκη  για την υλική και άυλη πολιτιστική μας κληρονομιά· δηλαδή η προστασία, η συντήρηση, η ανάδειξη και η διαχείριση εν γένει του πολιτιστικού μας αποθέματος ως πόρους της, που οφείλουμε να τους καταστήσουμε διαρκείς και αισθητικούς μας πόλους.

Γεγονότα και εξελίξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν οι άνθρωποι. Το παρελθόν δεν καθορίζει το μέλλον, αλλά δημιουργεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα υπό το βάρος της παλιάς παράδοσης και κληρονομιάς μας.

Αν λοιπόν μας ενδιαφέρει η συνέχεια του τόπου μας ως συλλογική ευθύνη της κοινότητας, ως σημείο αναφοράς, με τους συμβολισμούς και τα μηνύματα της κληρονομιάς μας – με την όποια πολιτιστική ακτινοβολία και τον μνημειακό της πλούτο· δηλαδή η φροντίδα των πόρων μας, τότε οφείλουμε να δημιουργήσουμε και να τους καταστήσουμε πόλους της, παράλληλα με το «φυτώριο» νέων για τις πολλές γενιές των ανερχόμενων συνειδητοποιημένων πρωταγωνιστών και μελλοντικών διαχειριστών της.

Τώρα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να σμιλευτούν η συσσωρευμένη εμπειρία και τα βιώματα σε γνώση.

Με αυτή την προσπάθεια τεκμηρίωσης δίνουμε νόημα, ουσία και περιεχόμενο στις εκδηλώσεις μας ταυτόχρονα εμβαθύνουμε και συσχετίζουμε τη ζώσα παράδοσή μας με τις αφετηρίες της. 

Επιμέλεια: Βαγγέλης Ψωμάς

 

Discussion

No comments yet.

Post a Comment

Ζητειται διανομεας

Απο εκδοτική εταιρία ζητείται άτομο για διανομή εντύπων. Εργασία συνεχής με ασφάλιση. Απαραίτητο δίπλωμα οδήγησης μηχανής. Αποστολή βιογραφικών στο xenia.arg@gmail.com
ΣΗΠΕ (Σύνδεσμος Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων)